Proszę zobaczyć, w co gramy i dlaczego akurat w to

Gramy w to, co pozwala zasiąść razem i skończyć rundę w rozsądnym czasie. Najczęściej są to strategie czasu rzeczywistego, w których dwie drużyny budują i bronią baz, gry strzeleckie w trybie zespołowym oraz wyścigi z pętlami eliminacyjnymi. Wszystkie działają w sieci lokalnej, więc opóźnienia są mniejsze, niż bywają w domu.

Nie rozgrywamy gier, które wymagają godzin przygotowań, ani takich, w których jedna osoba może zepsuć mecz pozostałym. Każdą grę zgłasza się na czacie, a sędzia i moderatorka sprawdzają, czy tryb nadaje się do ligi: czy da się go zapisać w protokole, powtórzyć fragment i zakończyć w ustalonym czasie.

Kto woli gry opowiadające historię, ma swój kąt w piątek po głównej rundzie. Osoby, które nie grają ligowo, zbierają się przy jednym stanowisku i przechodzą scenariusz kooperacyjny od początku do końca, zmieniając się przy sterowaniu co kwadrans.

Czwartek należy do półki z grami. Rozkładamy kilka pudeł naraz i pozwalamy sobie na luz, którego nie ma w lidze: partie są krótkie, zasady tłumaczy ten, kto je zna, a wynik interesuje tylko tych, którzy chcą go zapamiętać. W piątki planszówki wracają w przerwach, kiedy ekran męczy.

Lubimy gry, w których wszyscy kombinują nad jednym planszowym światem: ustawianie robotników, rozbudowa miasta, wyprawy kooperacyjne przeciwko planszy. Rzadziej sięgamy po gry bezpośredniej rywalizacji, bo po pięciu godzinach rund ligowych nikt nie ma ochoty na dodatkową wojnę.